வியாழன், 20 ஆகஸ்ட், 2015

மனதிற்குள் மறைந்து பூத்தவை 1 - சென்னை





பயணங்கள் ஆரம்பத்தில் எனக்கு வலிநீக்கியாக இருந்தது, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னையறியாத பண்புமாற்றம் ஒன்றை நிகழ்த்த ஆரம்பித்தன.. சென்ற ஒவ்வொரு நாடுகளும், ஒவ்வொரு நகரங்களும் சந்தித்த முன்பு அறிந்த/ அறியாத மனிதர்களும் தெருக்களும் உணவுகளும் காற்றும் ஒவ்வொருமுறையும் எனக்குள் அறியாத இன்பத்தைப் புகட்ட, பயணம் என்பது கிட்டத்தட்ட எனக்குப்போதையானது...

பயணங்களின் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள பலமுறை நான் எண்ணியிருந்தும் இன்று வரை அந்த அனுபவங்களெல்லாம் மனதுக்குள்ளே மட்டும் தூறல் போட்டன... சில அனுபவங்களை வார்தைகலாக்கிப் பகிர முயலும் ஒரு வெளிப்பாடு இது...

2007ம் ஆண்டு எனது ஏப்ரல் மாதம் அம்மாவுடன் சென்னை பயணித்தேன், எனது முதலாது வெளிநாட்டுப்பயணம், முதலாவது விமானப்பயணம் ஒரு கிளர்ச்சியூட்டும் மனநிலையோடு செய்யப்போகும் விடயங்கள், வாங்கப்போகும் பொருட்கள் என்று பட்டியல்கள் மனதிற்குள் நீள அந்தப்பயணத்தை ஆரம்பித்து இருந்தேன். சென்னைக்குள்ளேயே முடிந்து விட்டிருந்தாலும் தனிமையில் சென்னையில் நடமாடித்திரிந்த அனுபவம் அன்றைய நிலையில் எனக்கு புதிதாகவே இருந்தது.

இலங்கையில் யுத்தம் தீவிரமாகத் தொடங்கியிருந்த காலப்பகுதி அது, காரணமின்றிக் கொழும்பிலே உலவும் தமிழ் பேசுபவர்கள் எல்லோரும் கைது செய்யப்பட்ட காலம். பச்சைச் சீருடையுடன் யாரைக்கண்டாலும் பயந்து ஒதுங்கிய காலம். வவுனியாவிலோ ஏழு மணிக்குப்பிறகு எதிர்வீட்டிற்கு சென்றுவரக்கூட அஞ்சும் நிலை. இப்படியான சூழ்நிலையில் கூண்டுக்குள் இருந்து  திறந்துவிட்ட கிளி போல எனது உணர்வு இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் தமிழ் பேசும் மக்கள் கூட்டம் வாழ்த்தலும் வைதலும் கூட சுகமாகப் பட்டது. ஒரு கடையைத் தேடிச்சென்று பாதை தவறிவிட வழியில் அகப்பட்ட போலிஸ் இடமே பாதை கேட்டுப்போனேன். தனியாகவே நேரம் கடந்து உலாவினேன். சாப்பிடும் கடைகளில், திரையரங்குகளில், புத்தகக் கடைகளில் சந்திப்பவர்களிடம் மணிக்கணக்கில் சுகம் விசாரித்தேன்.

எனது தமிழைக்கேட்ட முச்சக்கரவண்டி ஓட்டுனர் ஒருமுறை "என்னய்யா உ(ஒ)ளருற" என்றார்.. குழாயடிச் சண்டை ஒன்றை ரசித்துப்பார்த்தேன். தி நகரில் தெருவோரம் பொருட்கள் விற்கும் ஒருவரிடம் விளையாட்டாய் விலை கேட்டுவிட அவர் பின்னாலேயே துரத்தி வந்து முதலில் நூறு ரூபாய் சொன்ன பொருளை இருபத்தைந்து ரூபாய்க்கு வாங்குமாறு கெஞ்ச வேறு வழியின்றிச் சிரிப்புடன் வாங்கி வந்தேன். கரும்புச்சாற்றின் சுவையில் மனதைத் தொலைத்தேன். ஆவின் பால் நிலையத்தில் மோர்ப்பக்கெட் வாங்கிக் குடித்தேன்.

மாம்பலம் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி ரங்கநாதன் தெருவைக் கடந்து உஸ்மான் தெருவை அடையமுதல் அந்த ஒடுங்கிய தெருவிற்குள் கிட்டத்தட்ட ஒட்டுமொத்த வவுனியா சனத்தொகையையே கடக்கவேண்டி இருந்தது. எந்தவித கஷ்டமும் இன்றி அந்த மனித அலையே என்னை உஸ்மான் ரோட்டில் ஒதுக்கிய நாட்களும் இருந்தன. இப்படி பொழுதுகள் முழுக்கப் புதிதாகக் கழிந்துகொண்டு இருந்தன. 

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை மெரீனா பீச்சிலே இந்திய விமானப்படையின் விமானசாகசங்கள் காட்டப்படுவதாய் சேதி வந்தது. அம்மாவையும் மாமாவின் வீட்டில் வேலை செய்யும் பெண்ணொருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு பார்ப்பதற்காகச் சென்றோம். அண்ணா சமாதி எம்ஜிஆரின் சமாதிகளைக் கண்டு உணர்வுற்றுக் கடற்கரையை அண்மித்து விமான சாகசத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினோம், ஒரு லட்சம்பேர் பார்த்ததாக கூறப்பட்டு கிட்டத்தட்ட இரு மணிநேரம்  நீடித்த நிகழ்வு நிறைவடைந்துகொண்டு இருக்கும்போது மாமாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது "முடிய ஒரு அரை மணித்தியாலத்துக்கு முதல் வெளிக்கிடுங்கோ, அல்லது நெரிசல் கூடிவிடும்" என்று அவர் சொன்னதைக் கேட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தபோதுதான் நிலைமை மோசமானதை உணர்ந்தேன்.


கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை சனவெள்ளம் அலைமோதுகின்றது. வீதி எது கரை எது என்று விளங்கவில்லை. உள்ளே சென்றால் நெரிந்து சாகவேண்டியதுதான். ஒருவாறு கரையோரமாக நடந்து வந்தபோது உயர்நீதிமன்ற வளாகத்தினுள் நுழைந்து சிலர் வெளியேறுவதைக் கண்டோம். மதிலருகில் அடுக்கப்பட்டிருந்த கற்களைப் படிக்கட்டுக்களாகப் பயன்படுத்திச் சிலபெண்களும் படலையை தாண்டிப் பாய்ந்து பல ஆண்களும் அந்தப்பக்கம் கடந்துகொண்டு இருந்தார்கள். கூடவந்த அம்மாவையும் மற்றப்பெண்ணையும் படிகளால் கடக்கச் சொல்லிவிட்டு, நானும் படலையைத் தாண்டிப் பாய்ந்தேன், எனது செருப்பின் ஒரு முனை சிக்கிக்கொண்டதில் தடுமாறி மறுபுறம் தலைகீழாய் விழுந்தேன். கொஞ்சமென்றால் என் மேல் இருபது பேர் குதித்திருப்பார்கள். சில இளைஞர்கள் என்னை இழுத்தெடுத்து சுற்றிப்பாதுகாப்பாய் நின்றுகொண்டார்கள். அவர்களின் முகம் பார்க்கக்கூட முடியாத நிலையில், வலியுடன் முழங்கையால் இரத்தம் வழிய, கிழிந்த சேட்டுடன் ஐந்து கிலோமீற்றர் நடந்து வந்தே முச்சக்கரவண்டி ஒன்றைப்பெற்றுக்கொண்டு வைத்தியசாலை சென்றோம். 

முதுகில் ஏற்பட்ட வலி கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்துக்கு மேலாய் இருந்தது. திருப்பதியில் போட்ட மொட்டையில் கல்கீறிய காயம் இப்போதும் கன்னம் தடவும் போது சிரிக்கிறது. கடல் கடந்து வந்துதான் சன நெரிசலை உணரவேண்டும் என்று எனக்கு விதிக்கப்பட்டு இருந்ததோ என்று இன்றைக்கும் நினைத்துக்கொள்வேன்.


வேறு நகரங்களில் தொடரக்கூடும்...

வெள்ளி, 3 ஜூலை, 2015

கவிதாசன்


கவிதாசன்




தமிழ்த்திரையிசையில் கவித்துவம் பற்றி நண்பன் சுதர்சனுடனான facebook கலந்துரையாடல் ஒன்றின்போது எழுதத்தோன்றிய விடயங்கள் இவை. சுதர்ஷன் இயல்பிலேயே வைரமுத்துவின் தீவிர ரசிகன். நான் வைரமுத்துவை வெறுப்பவன் என்றில்லை. ஆனால் அவரது சில படைப்புக்களை மட்டும் ரசித்தவன். சுதர்ஷனது குறிப்பொன்றில் "தமிழில் ஒரு உயர்ந்த மொழி அமைப்பை ஆழமான காதல் உணர்வோடு உருவாக்கியவர் அவர்தான். அறிவுமதி, வாலி எல்லாம் வேறு ரகம்" என்று குறிப்பிட்டு இருந்தார். அது என்னைக் கொஞ்சம் சிந்திக்க வைத்தது, அது தொடர்பான எனது தனிப்பட்ட கருத்தினை மனம் அலசியது. 

வைரமுத்துவுக்கு முதல் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது என்று கேள்வி எழுப்பினேன். "சங்க இலக்கியங்கள்ல மட்டும் இதே அழகும் ஆழமும் இருந்தது. வைரமுத்துவுக்கு முதலும் காதல் பாடல்கள் வந்தது. இந்த ஆழம் இல்லை. இதைச் சினிமாவில் சரியா உள்வாங்கினது மணிரத்னம்." என்று அழகாகப்பதில் சொன்னார். எங்கள் இருவரதும் வாசிப்பு முரண்படும் இடங்களில் முக்கியமானவர் வைரமுத்து, எனவே எனது கருத்துக்களை விரைவில் பதிவிடுவதாக வாக்களித்தேன். அது இன்றுதான் நிறைவு பெற்றது.

- *****- ***** - ***** -

சமகாலத்திரையிசையில் மிகவும் பற்றுக்கொண்டவன் நான் வானொலிப்பெட்டியில் பாடல்கள் கேட்ட காலம்முதல், அதனைக் Casette இலே பதிவு செய்து கேட்ட காலம் கடந்து, Audio CD, Mp3 காலம் கழிந்து கைத்தொலைபேசியில் காதுக்குள் இசை புகும் காலம் வரை வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய இடம் இசைக்கு இருந்தது.

உயர்தரம் கற்கையில் கால்வாசி நேரம் படித்தது போக மிகுதி நேரங்களில் பாடல்தான் ஒலிக்கும். நினைவு தெரிந்து மிகச்சிறுவயதில் ஒரு பாடலில் இசைக்கோர்ப்புத்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்துக்கொண்டிருந்தது. இளையராஜா, ஏ ஆர் ரகுமான், தேவா போன்ற பெயர்கள் மெல்ல மெல்ல வாயில் உலவத்தொடங்கின. பதின்ம வயதுகளில் குறித்த சில பாடகர்கள் குரல் கவரத்தொடங்கியது. உன்னிகிருஷ்ணன் ஹரிஹரன் ஆகியோர் பாடல்களுக்குப் பெரிதுமே அடிமையாகி இருந்தேன். 

உயர்தரம் படிக்கும் இரவுகளில் தனிமையில் பாடல்களைக் கேட்கும்போதுதான் வார்த்தைகள் மனதுக்கும் விளையாட ஆரம்பித்தன. கவிதை பற்றிய அறிவும் பிடிப்பும் தேடலும் அதிகமாகத் தொடங்கிய அந்த வயதில் பாடல்வரிகளில் உட்புதைந்த அர்த்தங்கள் எனது இரவுகளைத் தின்று போட்டன. ஏற்றுக்கொண்டே ஆகவேண்டும் வைரமுத்து என்னை முழுமையாக ஆக்கிரமித்து இருந்தார் அதிலும் இளையராஜா பாலசுப்பிரமணியம் வைரமுத்து கூட்டணி வார்த்தைகளை மென்று தின்னத் தூண்டியது.
//விழியில்லை எனும்போது வழி கொடுத்தாய்
விழி வந்த பின்னால் ஏன் சிறகொடித்தாய்..//
//மனதோடு திரைபோட்டு மறைக்கின்ற மோகம்
மழை நீரைப் பொழியாமல் இருக்கின்ற மேகம்//
//ஓர் பார்வை பார்த்தே உயிர் தந்த பெண்மை வாராமல் போய்விடுமா// சொல்லிக்கொண்டே போக இங்கு இடம் போதாது...

- *****- ***** - ***** -

காலம் கடக்கக் கடக்க முன்னுக்கும் பின்னுக்கும் நகர்ந்து போயினேன், அந்த சமாலத்தில் எழுதிக்கொண்டிருந்த  நா. முத்துக்குமார் "கண்ணீர்த்துளிகளைக் கண்கள் தாங்கும் கண்மணி காதலின் நெஞ்சம்தான் தாங்கிடுமா" என்று புல்லரிக்கச் செய்தார். "அலை கரையைக் கடந்த பின்னர், நுரைகள் மட்டும் கரைக்கே சொந்தமடி" என்று மனதைப் பொங்கச்செய்தார். எல்லாமே ரசிக்கிறோம், வெவ்வேறு பட்ட தளங்களில் வேறுபட்ட மனநிலைகளில் நின்று. காலத்தால் வேறுபட்ட கவிஞர்களை ஒப்பிட இயலுமா என்ற கேள்வி மனதுக்குள் எழாமல் இல்லை. ஆனால் திரையிசையில் வார்த்தைகள் கடந்த பொருளாழம், காலம் வெல்லும் இலக்கியத்தரம் என்ற கண்ணோட்டத்திலும், சுதர்ஷன் குறிப்பிட்ட மொழியழகையும் கொண்டு அளவிட்டுப் பார்க்கும்போது எனது கருத்துக் கொஞ்சம் முரண்படுகிறது,

கண்ணதாசன், பட்டுக்கோட்டை, வாலி என்ற மூவரது பங்களிப்பையும் ஒருசேரப் பார்த்தால் தமிழ்த்திரையுலகின் இலக்கியப்பதிவுகளின் பெரும்பங்கு இவர்களின் பெயர்களாலேயே அளவிடப்படவேண்டியது. மற்றொரு பக்கமாகப் பார்த்தால் இன்றுவரை உள்ள படைப்புக்களில் இவர்களது பங்களிப்பை நீக்கிய பின் எஞ்சியிருப்பது வெறும் பத்துவீதம் மட்டுமே... இந்தப்பின்புலத்தில் கண்ணதாசனைக் கொஞ்சம் அலசிக் கட்டுரையை நிறைக்க விரும்புகிறேன். 

அப்துல் ரகுமான் வார்த்தைகளின் படி "மீன் விற்கும் சந்தையிலே விண்மீன்கள் விற்றவர்" கண்ணதாசன். வார்த்தைத் தெரிவிலும், சந்தக்கடைவிலும், பொருள்ப்பொதிவிலும் பல்வேறு எல்லைகளைத் தொட்டவர். அவரது காதல்சார் பாடல்களை இங்கு முன்னிறுத்த முனைகிறேன்.

- *****- ***** - ***** -

பாலும் பலமும் என்ற திரைப்படத்தில் "நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்" என்ற ஒரு பாடலை எழுதியிருப்பார், டி. எம். எஸ் - சுசீலா என்ற அற்புதமான இணை அதைப்பாடியிருக்கும்.


ஒவ்வொரு வரியாக எடுத்துச் சொல்வது இங்கு ஒவ்வாது என்பதால் அந்தப்பாடலில் ஒரு பந்தியை இங்கு பகிர்கிறேன்...
//சொல்லென்றும் மொழியென்றும் 
பொருளென்றும் இல்லை 
பொருளென்றும் இல்லை
சொல்லாத சொல்லுக்கு 
விலையேதும் இல்லை 
விலையேதும் இல்லை
ஒன்றோடு ஒன்றாக 
உயிர் சேர்ந்த பின்னே 
உயிர் சேர்ந்த பின்னே
உலகங்கள் நமையன்றி 
வேறேதும் இல்லை 
வேறேதும் இல்லை//

விலையில்லை என்று அவரே வியந்த அந்த சொல்லாத சொல் காலங்கள் பல கடந்து இன்றைய பாடல்களிலும் இன்னும் நீள்கிறது. (உதாரணங்கள் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன்)

- *****- ***** - ***** -


காதலின் பிரிவின் சோகம் பற்றி எழுதாதோர் இல்லை... அவை எல்லாவற்றுக்கும் பாடம் சொல்லித் தந்த பாடல் "நினைக்கத் தெரிந்த மனமே உனக்கு மறக்கத் தெரியாதா"
//
மயங்கத் தெரிந்த கண்ணே உனக்கு உறங்கத் தெரியாதா?//
//
குளிரும் தென்றல் காற்றே உனக்கு பிரிக்கத் தெரியாதா?//

சிறுவயதிலே பார்த்த சிவாஜியின் படங்களில் புதிய பறவை என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று, கிட்டத்தட்ட ஏதோ விறுவிறுப்பான நாவல் படிப்பதாக எண்ணம் வந்தது அதைப்பார்த்தபோது. 
அதிலே ஒரு பாடல் வரும் 
//பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ..
பருவ நாடகம் தொல்லையோ..
வாழ்ந்த காலங்கள் கொஞ்சமோ..//

இறந்து போன மனைவி கண்முன்னே நின்று பாடுகிறாள், அது உண்மையா பொய்யா என்ற கேள்வி மனதுள்.. அவள் சொல்கிறாள்...
//எந்த ஜென்மத்திலும் ஒரு தடவை
நாம் சிந்திப்போம் இந்த நிலவை..//

நான் எப்போதோ எழுதிய கவிதை ஒன்றே எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது..
//பிறவிகள் தோறும்
உந்தன் பருவத்தின் கனவுகளில்
நான் வருவேன்,
பாதையோரங்களில் இடறிவிடும்
பழைய கல்லொன்றைப் போல...//

- *****- ***** - ***** -
நெஞ்சம் மறப்பதில்லை திரைப்படம் பலர் பார்த்திருக்கக் கூடும். கே.வி ஆனந்த் அனேகன் கதைக்காக கை வைத்த இடங்களில் இந்தப் படமும் ஒன்று. ஸ்ரீதர் என்ற பெயருக்கு என்ன மதிப்பு என்பதை எனக்கு உணர்த்திய படம். இந்தப் படத்தை மூன்று முறை பார்த்திருப்பேன் முதன் முறை ஒன்பது வயதில், இரண்டாவதாக பதினைந்து வயதில் இரண்டும் சண் டிவி இல் தற்செயலாகப் பார்த்தவை. மூன்றாவது முறையாக தேடி எடுத்து பல்கலையில் இருக்கும் போது பார்த்தேன். மூன்று முறையும் நான் பற்ற அனுபவங்கள் வேறுபட்டவை. ஆனால் இந்தப் பாடல்மட்டும் மாறாமல் என்னைக்கட்டிப் போட்டது.


இந்தப் பாடலில் ஒரே ஒரு வரி போதும் அதன் உள்ளடக்கத்தைச் சொல்ல...
//காலங்கள் தோறும் உன்மடி தேடிக் கலங்கும் என் மனசு..//
ஜென்மங்கள் கடந்த காதலை விபரிக்க ஒரு வரி போதுமாகிறது...

- *****- ***** - ***** -

"நிறம் மாறாத பூக்கள்" இந்தப் பெயரைக் கேட்ட உடனே அந்த ரேடியோ கண்ணுக்குள் வருகிறது, பின்னர் அந்த வள்ளம், அதுக்குப் பிறகு விஜயனின் முகம் அப்பிடியே ராதிகா முகம், சுசீலாவின் குரலிலே "ஆயிரம் மலர்களே" மனதுக்குள் மலர்கிறது.


//ஆயிரம் மலர்களே மலருங்கள் மலருங்கள்
அமுத கீதம் பாடுங்கள் பாடுங்கள்
காதல் தேவன் காவியம் நீங்களோ நாங்களோ?
நெருங்கி வந்து செல்லுங்கள் செல்லுங்கள்...//

வானத்திலே நிலா முழுமதியாகலாம், பிறையாகத் தேயலாம், அமாவாசையாக இருளலாம், ஆனால் நிலா பற்றி மனதிற்கும் மலரும் கற்பனைகள் என்றும் மாறாதே. அது போலவே சூழல் மாறலாம், காட்சி மாறலாம், ஆளே மாறலாம், ஆனால் மனதில் தோன்றிய காதல் மாறாதே.

//வானிலே வெண்ணிலா
தேய்ந்து தேய்ந்து வளரலாம்..
மனதிலுள்ள கவிதைக்கோடு மாறுமோ?
ராகங்கள் நூறு பாவங்கள் நூறு
உன்பாட்டும் என்பாட்டும் ஒன்றல்லவோ..//
கீழ்வரும் வரிகளுக்கு விளக்கம் தேவை இருக்காது.. உணர்ந்து பாருங்கள்..
//கோடையில் மழை வரும்
வசந்த காலம் மாறலாம்
எழுதிச் செல்லும் விதியின் கைகள் மாறுமோ..
காலதேவன் சொல்லும் பூர்வ ஜென்ம பந்தம்
நீ யாரோ நான் யாரோ யார் சேர்த்ததோ?..//
- *****- ***** - ***** -

இவைதான் கண்ணதாசன் கவித்துவத்தின் உதாரணமா என்று யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அந்தக் கடலில் ஒரு கரையில் நான் கையால் துழாவிப்பார்க்கிறேன். என் மனதில் முதலில் வருபவை சிலவற்றை சொல்கிறேன். கண்ணதாசனுக்கு முகவரி எழுத முனைந்ததை நினைக்க சிரிப்பும் வருகிறது. இன்னும் எப்போதாவது நேரமும் மனமும் ஒத்துழைத்தால் கண்ணதாசனில் இன்னும் கொஞ்சமோ அல்லது வாலியுடனோ என் பதிவு வரும். 

//வருகின்ற காற்றும் சிறுபிள்ளையாகும் 
மரகதக்கிள்ளை மொழிபேசும் 
பூவானில் பொன்மேகமும் உன்போலே 
நாளெல்லாம் விளையாடும்
என் வாழ்வில் நீ வந்தது விதியானால் நீ எந்தன் 
உயிரன்றோ//

தொடரக்கூடும்...

மதுரகன்.

புதன், 26 பிப்ரவரி, 2014

திரையிசை மனப்பதிவுகள் 2 - அடடா என்மீது தேவதை வாசனை


திரைப்படம் - பதினாறு
இசை - யுவன் ஷங்கர் ராஜா
பாடியோர் - ஹரிஹரன், பெல்லா ஷிண்டே
பாடல் - ஸ்னேகன்
ஹரிஹரன் குரலுக்கு பொதுவாகவே நான் அடிமை, அத்துடன் பெல்லா ஷிண்டேயின் மாயக்குரலும் சேர்ந்து என்னைக் கட்டிப்போட்ட பாடல் இது. பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டே இந்தக் கட்டுரையை வாசியுங்கள்.
காதல் வந்த ஒரு பெண்ணுக்குள் என்ன மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன அதுதான் நிகழ்வு. இது காலம் காலமாக சினிமாவில் பாடல் எழுதப்பட்டு வந்த ஒரு சந்தர்ப்பம்தான். ஆனால் கற்பனை புதியது.

ஒரு பெண்ணுக்குள் காதல் வந்தால் வெளியே என்ன மாற்றம் நிகழும்,?கண்ணாடி முன் நிற்கும் நேரம் கூடும், முகத்தில் எப்போதும் புன்னகை அரும்பும், தெருவோரப் பிச்சைக்காரன் வரை அன்பும் நீளும். உள்ளுக்குள் என்ன மாற்றம் நிகழும்? அது எல்லோருக்கும் ஒன்றுதான். தம்மை கொஞ்சம் வித்தியாசமாக உணர்வார்கள், இன்னும் சொன்னால் விசேடமாக உணர்வார்கள். Feeling special என்று ஆங்கிலத்தில் கூறுவது போல.
இந்தப் பாடலில் நாயகி தன்னை தேவதையாக உணர்கிறாள். வெறும் கற்பனையில் மட்டுமல்ல, அது அதீதமாகி அவளது மேனியில் தேவதை வாசனை வீசுவதாக உணர்கிறாள். 

"அடடா என்மீது தேவதை வாசனை காதல் இதுவோ
உனையே எங்கெங்கும் காட்சிகள் காட்டிடும் காதல் இதுவோ"

அடுத்தது எழுதி எழுதி சலித்த வரி. காணும் இடமெங்கும் காதலனே நிறைந்து இருப்பது போன்ற எண்ணம். 

காதலின் ஆரம்பத்தில் மனம் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் யாசிக்கும், 
"உனைக்காணும் வரம் போதும்"

அந்த அற்ப சந்தோசத்தினுள் உலகத்தையே மறக்கும். சிறிய ஸ்பரிசங்கள் பெரிய மகில்வினைக் கொணர்ந்து தரும்.
"எதிர்காலம் வசம் வசம் வரும்"

"உன் புன்னகை போதுமடி சில பூக்களும் பூக்குமடி" என்பதுவும் இதுபோலவே சிறு ஸ்பரிசத்தில் சுயம் மறக்கும் நிலைதான். அவன் மனதிற்குள் பூக்கள் போல மகிழ்வு பூக்கிறது.
இங்கே நாயகியின் எதிர்காலம் விதி வசமிருந்து அவள் வசமே வருகிறது, வெறும் பார்வை மூலம்.

அது மட்டுமல்ல அவள் செல்கின்ற பாதை அனைத்திலும் மழையாகத் தூறி அவளைக் குளிர்த்தப்போகிறது அவன் தரிசனம். 
"வழிப் பாதை மரம் யாவும்
எனக்காக மழை மழை தரும்"
அதுவும் வானில் இருந்து விழும் துளிகள் போல அனைத்தையும் நனைக்கப்போவதில்லை, அவள் காதலன் தரிசனம் தானே,
மரத்திலிருந்து விழும் தூறல் போல அவளுக்காக மட்டும் மரம் மழை சிவிறுகின்றது.


காதலன் உணர்வு சற்று வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அவனுக்கு உலகமே திடீரென வர்ண மயமாகிறது. லேசா லேசா பாடலில் "கலர் கலர் கனவுகள் விழிகளிலே" என்று வருவது போல, இவன் வாழ்வே வண்ண மயமாகிறது. அதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று புரியவில்லை. உவமை பிறக்கிறது.
"உயிரில் ஒரு கோடி வானவில் பூத்திடும் காதல் இதுவோ"

அவனுக்குள் இருந்த வண்ணங்கள், சுவாசத்தில் வெளியேறிக் காற்றில் அலைகின்றன. அவளை எதிரே கண்டதும் மீண்டும் ஓடி வந்து ஒன்று சேர்கின்றன. அவனுக்குள் இருந்த உணர்வு அவளுக்குள்ளும் பற்றிக்கொள்கிறது.
"எதிரே நீ வந்தால் வானவில் தோன்றிடும் காதல் அதுவோ"

காதல் வந்ததும் அனைத்துமே இனிமையாகத்தான் இருக்கிறது. இனிமை உடலுக்குள் நிறைந்துபோக கண்களில் வழிகின்ற கண்ணீரில் இருந்துகூட சர்க்கரை தானாகத் திரள்கிறது. 
"ரம்மியம் ததும்பும் கனவு 

உன்னை கண்டதும் பிறந்ததே

கண்களில் வழியும் நீரில் 

இன்று சர்க்கரை திரளுதே"

அடுத்த அற்புதமான இடம் ஒன்று, ஒரு முரண் அணியின் வெளிப்பாடு. வாழ்க்கையில் எமது அமைதியை சத்தம் குழப்பலாம். ஆனால் காதலில் எமது அமைதியைக் காதலனின்/ காதிலியின் மௌனம் கூடக்கெடுக்கலாம். அதுவும் சாதாரணமாக அல்ல இடி வந்து மனதில் விழுவது போல மௌனம் எம்மைத் தாக்கி நிம்மதியைக் கெடுக்கும். 
"மௌனம் வந்து இடியைப்போல மனதின் மீது விழுந்ததோ"

இதற்கு மேலும் விரித்துப் பொருள் உரைக்க அவசியமில்லை என நினைக்கின்றேன். பாடலின் உணர்வுடனே இந்த அழகான வரிகளையும் கேட்கும்போது பொருளுக்கு அவசியம் இருக்காது.

"காற்றினில் அலையும் இறகு 
எந்தப் பறவை உதிர்த்ததோ
காதலில் மயங்கும் மனது 
அந்தக் கடவுளும் கொடுத்ததோ"

"பூட்டிய கதவின் இடுக்கில்
புது வெளிச்சம் நுழைந்ததோ
தாய்மையின் விரலைக்கொண்டு
நம்மைக் காதலும் வருடுதே..




தொடரும்....

வியாழன், 30 ஜனவரி, 2014

எனது திரையிசைப்பதிவுகள் - ஒரு பாதிக்கனவு


எத்தனையோ பேரைப் போல் திரைப்பாடல்களுக்கும்  தீராத  உறவு உள்ளது. பல உறக்கமற்ற இரவுகளில் உணர்வுகளை நகர்த்திச் செல்ல இசைதான் தோள்  கொடுத்து இருக்கிறது. நான் ரசிக்கும் பாடல்களைப் பற்றி பல பொழுதுகள் எழுத நினைத்தாலும் கைகள் அந்தப் பொழுதுகளில் எப்படியோ கட்டப் பட்டு விட்டன. இன்றைக்கு இந்தப் பாடல் காதில் விழுந்ததும் எழுதாமல் இருக்க இயலவில்லை. 
காதல் திரைப்படத்தின் பாடல்களில் இருந்து நான் நா முத்துக்குமாரின் பாடல் வரிகளுக்கு அடிமையானேன். இருந்தாலும் இந்தப்பாடலில் அவர் கைக்கொண்ட கற்பனைகள் என்னை சிலிர்க்க வைத்தன. வரிகளுடன்  அந்த சிலிர்ப்பையும் இங்கே பதிவிட விரும்புகிறேன். 


பாடல் - ஒரு பாதி கதவு
திரைப்படம் - தாண்டவம் 

ஆண்குரலில் ஆரம்பமாகிறது பாடல் 

"ஒரு பாதிக் கதவு நீயடி 
மறு பாதிக்கதவு நானடி
பார்த்துக் கொண்டே  பிரிந்திருந்தோம்
சேர்த்து வைக்கக் காத்திருந்தோம் "

காதலர்களைக் கதவுகளாக்கி  உலவ விடுகிறார் நா முத்துக்குமார்
இரண்டு வித படிமங்களின் தளத்திலே நகர்கிறது பாடல்....
பார்த்துக் கொண்டே பிரிந்திருப்பது என்றால் என்ன என்று யாருக்காவது தெரியுமா.. 
அதிலுள்ள சுகம் என்ன என்றாவது உணராமல் விளங்குமா...
அனுபவிக்காமலே உணர வைக்கின்றன இந்த வரிகள்.

கதவு செய்து நிலையில் மாட்டப்பட்ட நாள் முதலே இரு பாதிகளுக்கும் யாரும் சொல்லாமலே புரியும் உனக்கு நான்தான் எனக்கு நீதான் என்று.
ஆனாலும் இருவரும் தாமாகச் சேர முடியாது வேறு ஒருவர்தான் பூட்டி வைக்கவேண்டும். உறுதியாக நிச்சயிக்கப்பட்ட உறவுகள் நெருக்கமாக இருந்தாலும் ஒருவரது முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு சேரும் காலம் வரை காத்து இருப்பதன் சுகம் இயல்பாக எங்களுக்குள் ஊடுருவும்.

இந்த நேரத்தில் தான் பெண்குரல் இந்த உணர்வை மேவ வைக்கும்.

"ஒரு பாதிக்கதவு நீயடா
மறு பாதிக்கதவு நீயடா
தாள் திறந்தே காத்திருந்தோம்
காற்று வீசக்காத்திருந்தோம்"

நீயும் நானும் தாள் திறந்து கிடக்கின்ற ஒரே கதவின் பாதிகள்தான் ஆனால் எம்மைச் சேர்த்து வைப்பதுதான் சுகம் என்று நினைக்கிறாயா தேவை இல்லை.
காற்று வீசும் போது கதவிரண்டும் படபடவென அடித்துக்கொள்ளும் அப்போது ஏதோ ஒரு கணத்தில் இரண்டு கதவுகளும் உரசி விட்டுப்பிரிந்து செல்லும். அந்த கண நேர ஸ்பரிசமே எனக்குப் போதும் வாழும் காலம் முழுவதும் கழித்து விட என்கிறது பெண் குரல். 

இதற்குப் பின்னர் கதவுகளாக மாறிப் பாடலைக் கேளுங்கள்.. கதவுகளோடு நீங்களும் காணாமல் போகலாம்...


பகிரல் தொடரும்.. 

 

சனி, 18 ஜனவரி, 2014

தமிழ் மாமன்றம் தோற்றமும் தொடர்ச்சியும்... - எனது அனுபவங்கள் 4


அமைப்பொன்று தோற்றம் பெற்று இடைக்கால செயற்குழுவுடன் இயங்கத் தலைப்பட்டபோது எமது செயற்பாடுகளை எங்கு ஆரம்பிக்கலாம் என்ற கேள்வி எழுந்தது. ஆனால் அதற்குரிய பதிலும் எம்மிடமே இருந்தது. பேச்சு மற்றும் விவாதத்துடன் தொடர்புபட்டவர்கள் எம்மில் நிறையப்பேர் இருந்ததால் பாடசாலை மாணவர்களுக்கான விவாதப்பயிலரங்கை தொடராக செய்யலாம் என்ற முடிவு எட்டப்பட்டது. இடைக்கால செயற்குழுவில் இருந்தோரும் வேறு சில நண்பர்களும் கூட்டாக இணைந்து ஒழுங்கமைப்பு வேளைகளில் ஈடுபட முதல் விவாதப்பயிற்சிக்குரிய நாளும் கனிந்து வந்தது. நண்பர்கள் நிக்சலன், கஜன், ஜெனன், அனுஜன் கிருத்திகன் ஆகியோர் ஒழுங்கமைப்பு வேளைகளில் மும்முரமாக ஈடுபட்டனர். 

முதல் விவாதப் பயிலரங்கு ஜூலை 23ம் திகதி கோவில்குளம் இந்துக்கல்லூரி, பெரியகோமரசன்குளம் மகாவித்தியாலயம், இலங்கைத் திருச்சபைத் தமிழ் மகாவித்தியாலயம் ஆகிய பாடசாலைகளைச் சேர்ந்த 25 மாணவர்களுக்காக கோவில்குளம் இந்துக்கல்லூரியில் நடாத்துவதென முடிவெடுக்கப்பட்டது. அதற்கு முதல் நாள் ராஜேஸ்வரன் அண்ணா, கிருபா அண்ணா, நிக்சலன், ஜெனன், கஜன் ஆகியோருடன் நான் கலந்துரையாடி விவாதப்பயிலரங்கு எப்படி நடாத்துவது என முடிவு எய்தப்பட்டது.
குறித்தநாளில் சிறப்பான வரவேற்புடன் 25 மாணவர்கள் மற்றும்  4 பொறுப்பாசிரியர்களின் பங்கேற்புடன் சஜிந்திரா அண்ணா, ராஜேஸ்வரன் அண்ணா, கிருபா அண்ணா, ஜெனன், கஜன், நிக்சலன், அனுஜன், ஜெசிதா, கிருத்திகன், பவித்திரன், ஆதவன் போன்ற உறுப்பினர்களின் நெறியாள்கையில் முதலாம் பயிலரங்கு நிறைவடைந்தது. 

இதற்கிடையில் எமது மன்றத்திற்கான பெயர் ஒன்றை சூட்டும் நோக்கில் எமது உறுப்பினர்களிடையே நேரடியாகவும் Facebook மூலமாகவும் கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. எமது நோக்கு ஏற்கனவே இருக்கின்ற  தமிழ் இலக்கிய மன்றங்களின் பெயர்களை ஒட்டி அமையக்கூடாது அது ஒரு புதிய பெயராக அமையவேண்டும் என்பதாக இருந்தது. அதற்காக செயற்கைத் தன்மை கொண்ட பெயர்களையும் நாம் விரும்பவில்லை. நீண்டகாலம் பழகிய உணர்வினை ஏற்படுத்தக்கூடிய பெயராக இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினோம். நிறையப்பெயர்களைப் பரிசீலித்து நிறைவில் கம்பவாரிதி ஐயாவுடன் ஆலோசித்து நான் பரிந்துரைத்த தமிழ் மாமன்றம் எண்ணும் பெயர் முழுமனதாக அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
நாம் தமிழ் மாமன்றத்தினர் ஆனோம்...

தொடர்ந்து எமக்குரிய இலச்சினை ஒன்றையும் மகுட வாசகம் ஒன்றையும் தேர்வு செய்வதற்காய் பாடசாலை மாணவர்களிடையே ஒரு போட்டி நடாத்தத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. போட்டி நிறைவுற்ற பின் மாணவர்கள் அனுப்பிய சின்னங்கள் மகுடவாசங்களில் சிறந்தவை தேர்வு செய்யப்பட்டு எமது ஆண்டு விழாவில் அவர்களுக்குப் பரிசளிப்பதாய்த் தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதே வேலை அவர்களுடைய மகுட வாசகங்கள் மற்றும் இலச்சினைகள் எம்முள் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களை சிந்தனைகளை மெருகேற்றி உறுப்பினர்களும் சிலவற்றைப் பரிந்துரை செய்தனர். பாரதியின் "வையத் தலைமை கொள்" அடியை மனதில் நிறுத்தி கம்பவாரிதி ஐயா அவர்கள் ஆலோசனையுடன் உருவாக்கப்பட்ட "தமிழால் வையத்தலைமை கொள்வோம்" என்ற வாசகம் எழுத்தாளர் கனடா மூர்த்தி அண்ணா அவர்களின் ஆலோசனையையும் ஏற்று "தமிழால் வையகத்தலைமை கொள்வோம்" என்று மாற்றப்பட்டு அதுவே மகுட வாசகமாக ஏக மனதாக ஏற்கப்பட்டது.

இலச்சினை ஒன்றுக்காக மாணவர்களின் சிந்தனையை மனதில் தொகுத்து நிக்சலன் வழிகாட்டலோடு வரையப்பட்ட இலச்சினை ஒன்றும் தம்பி கனிஷ்கன் வரைந்த இலச்சினைகள் இரண்டும் பரிசீலிக்கப்பட்டு நீண்ட ஆலோசனைக்குப்பின்னர் மேலே நாம் காட்டியுள்ள கனிஷ்கனால் வரையப்பட்ட இலச்சினை தெரிவு செய்யப்பட்டது.
இதெல்லாம் நடந்து கொண்டு இருக்கின்ற வேளைகளில் ஒரு புறம் எமது விவாதப்பயிலரங்குகள் மிகவும் வேகமாக நடைபெற்றுக்கொண்டு இருக்க எமது உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விரிவடைந்து கொண்டே இருந்தது....

தொடரும்...
"தமிழால் வையகத்தலைமை கொள்வோம்"

எமது Facebook பக்கம் - https://www.facebook.com/groups/ThamizhMamanram/

திங்கள், 13 ஜனவரி, 2014

தமிழ் மாமன்றம் தோற்றமும் தொடர்ச்சியும்... - எனது அனுபவங்கள் 3

 

நான் நிக்சலன், ஜெனன், கஜன் போன்றோருடன் இணைந்து எமக்குத் தெரிந்த இளம் தமிழ் ஆர்வலர்கள் அனைவரையும் திரட்டி ஒரு சந்திப்பை நிகழ்த்த விரும்பினோம். அதற்கான முன்னோட்டப் பணிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வேளையிலே நான் Facebook இலே விவாதிகள் முற்றம் என்ற பெயரில் ஒரு Group இனை உருவாக்கி முதலில் நாம் அறிந்த விவாதிகளையும் ஒரு சில கவிஞர்களையும் இசைக் கலைஞர்களையும் அதில் இணைத்தேன். நண்பர்களும் அவர்கள் அறிந்தவர்களை இணைத்தார்கள். 
அதன் அறிமுகச் செய்தியாக இவ்வாறு பதிவிட்டேன்.

"இந்த குழுவின் முதல் நோக்கம் எமது பிரதேச விவாதிகள், பேச்சாளர்கள் மற்றும் ஆர்வலர்களை ஒருங்கிணைப்பதாகும். இதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் எமது பிரதேச மாணவர்களின் திறன்விருத்திக்கு எம்மால் முடிந்தவரை பங்களிப்பதுடன் எமது ஆர்வத்துக்கும் வெளிப்பட்டுக்கும் எம்மாலேயே களம் அமைக்கும் முயற்சிகளிலும் ஈடுபட முடியும் என்பது எம் நம்பிக்கை. முழுமையான வடிவம் வரும்வரை இந்தக்குழு Facebook இலே Secret Group என்ற வகையில் செயற்படும் ஆனால் உறுப்பினர்கள் தங்களுக்கு தெரிந்த குறிந்த துறை ஆர்வலர்களை இந்த குழுவிற்கு பரிந்துரை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்."

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  அந்தக்குழுவின் உறுப்பினர்கள் அதிகரித்த வேளையில் 16/06/2013 இலே ஒரு சந்திப்பை ஒழுங்கு செய்தோம். அதன் ஏற்பாடுகளை ஜெனன், நிக்சலன், கஜன், அனுஜன் ஆகியோர் முன்னின்று செய்தனர். கிட்டத்தட்ட 40 பேர் கலந்து கொள்வதாக வாக்களித்தும். இறுதி நேர மாற்றங்களால் 23 பேரே கலந்து கொண்டார்கள். ஆனாலும் எமக்குள் ஒரு இனம் புரியாத உற்சாகமும் நம்பிக்கையும் என் தெரியுமா.. ஏனென்றால் வவுனியாவில் ஒரு இலக்கியம் தொடர்பான கலந்துரையாடலுக்கு 15 பேர் வருவதே பெரிய விடயம் என்று இருந்த காலம் அது... :)

வவுனியா தமிழ் மத்திய மகாவித்தியாலய ஆசிரியர்கள் இருவர்,  சென். அன்ரனிஸ் கல்வி நிலைய அதிபரும் கம்பன் கழகத்தின் நீண்டநாள் உறுப்பினருமான கஜரூபன் ஆசிரியர் ஆகியோர் முன்னிலையில் பல பாடசாலைகளைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் பழைய மாணவர்களும், சில மாணவர்களுமாக 23 பேர் கலந்து கொள்ள வவுனியா தமிழ் மத்திய மகாவித்தியாலய ஐயாத்துரை மண்டபத்தில் எமது கூட்டம் நடந்தது. நாம் சிறுவர்களாக இருக்கும்போதே வவுனியாவில் பேச்சு மற்றும் நடிப்புத்துறையில் சாதித்த கார்த்திகேயன் அண்ணா மற்றும் சஜிந்திரா அண்ணா ஆகியோரின் வருகை மேலும் உற்சாகம் தந்தது.

நான் எனது அறிமுக உரையிலே குறிப்பிட்ட விடயங்கள் எமது தலைமுறையினரில் பலர் திறைமைகளை வெளிப்படுத்த களம் இன்றியோ அல்லது விருப்பம் இன்றியோ வெளிப்படுத்தாமல் இருக்கிறார்கள். பொருத்தமான உதாரணங்கள் இல்லாததால் அடுத்த தலைமுறையினரிடம் கலை இலக்கிய ஆர்வம் குறைந்து வருகிறது. பல் துறை ஆர்வம் குறைவதால் அவர்கள் வாசிப்பின் வீச்சு குறைகிறது. இது ஆளுமை அற்ற வெறும் நூலறிவு பெற்ற தலைமுறையை தோற்றுவிக்கக்கூடும். எனவே எமது நோக்கங்கள் எம்மைப்போன்ற ஆர்வலர்களின் திறமை விருத்திக்கும் திறமை வெளிப்பாட்டுக்கும் களம் அமைப்பதோடு அடுத்த தலைமுறையையும் எங்களுடன் அழைத்துச் செல்லல். அதற்கு என்ன செய்யலாம்? என்ற கேள்வி அனைவரிடமும் எழுப்பப்பட்டது. அனைவரினதும் கருத்துக்கள் கேட்டறியப்பட்டது. 

அதிலே குறிப்பாக எமது பாடசாலை ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் சில பழைய மாணவர்களும் எமது பாடசாலைக்கு விசேட கவனம் எடுக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டனர். அந்த இடத்திலே ஒரு விடயத்தை நாம் தெளிவு படுத்தினோம். ஒரு பாடசாலைக்குள் மட்டுப்படுத்தி எமது செயற்பாடுகள் அமையாது. ஏனென்றால் ஒட்டு மொத்தமாக எமது பிரதேச மாணவர்கள் அனைவரையும் சம திறமை உள்ளவர்களாக வளர்த்து எடுப்பதுதான் எமது நோக்கம். ஆரம்பத்திலே வவுனியாவிற்குள் மட்டும் செயற்பட்டாலும். ஒவ்வொரு அடியாக ஏனைய வன்னி மாவட்டங்களையும் தொடர்ந்து தேவை அதிகமுள்ளவற்றுள் எங்களால் இயன்ற இடங்களிலும் செயற்படப்போகின்றோம் என்பதைக் கூறினோம். அதை விட தனியே ஒரு பாடசாலை மட்டும் போட்டியின்றி வளருமாயின் அதன் திறமை தேய்ந்து போகுமேயன்றி வளரும் நிலை தோன்றுவது குறைவு என்பதைக் கூறினோம். 

அடுத்ததாக நாம் ஒன்றிணைந்து செயற்படுவதற்கு எமக்குள்ள தெரிவுகளைப் பரிசீலித்தோம். எமக்கு முன்னே மூன்று தெரிவுகள் இருந்தன. ஒன்று வவுனியாவில் உள்ள அமைப்புக்களில் ஒன்றுடன் இணைந்து செயற்படுவது. இரண்டாவது இலங்கைத் தமிழ் விவாதிகள் கழகம் அல்லது அதை ஒத்த ஏனைய அமைப்பொன்றின் வவுனியாக் கிளையாக செயற்படுவது. மூன்றாவது நாம் புதிய அமைப்பாக செயற்படுவது. இன்னொரு அமைப்பின் கிளையாக செயற்படுவது சிலவேளை எமது திட்டங்களைப் பாதிக்கலாம் என்பதால் இரண்டாவது தெரிவு நிராகரிக்கப்பட்டது. வவுனியாவில் உள்ள இலக்கிய அமைப்புக்களிடையான ஆரோக்கியமற்ற போட்டியில் தலையிட விரும்பாததால் அந்தத் தெரிவும் விடுக்கப்பட்டது. எனவே புதிய அமைப்பாக முடிவு செய்யப்பட்டு இடைக்கால செயற்குழு ஒன்று நிறுவப்பட்டது. 

இந்த இடைக்கால செயற்குழுவிலே ஐந்து பேர் உள்ளடக்கப்பட்டாலும். தேவைக்கேற்றவாறு மாற்றம் செய்யப்பட்டு முடிந்தவர்கள் பொறுப்புக்களைத் தாமே ஏற்றுச் செயற்பட்டனர்... 


வவுனியாவிலே தமிழார்வம் கொண்ட இளைஞர்களின் அமைப்பொன்று உருவானது...

தொடரும்...

"தமிழால் வையகத்தலைமை கொள்வோம்"

எமது Facebook பக்கம் - https://www.facebook.com/groups/ThamizhMamanram/

சனி, 11 ஜனவரி, 2014

தமிழ் மாமன்றம் தோற்றமும் தொடர்ச்சியும்... - எனது அனுபவங்கள் 2

இளைஞர்களுக்கு ஒரு இடம் தேவை என்று நான் முடிவெடுக்க என்ன காரணம் என்று சிலர் நினைக்கலாம் ஏனைய இடங்களைப்போலவே வவுனியாவிலும் சில இலக்கிய அமைப்புகள் செயற்பட்டுக்கொண்டு இருக்கின்றன. அப்படியானால் இளைஞர்கள் அங்கேயே இணைந்து செயற்படலாமே என் தனியாக ஒரு அமைப்பு என்று கேட்கலாம். தனியான ஒரு அமைப்பு என்ற முடிவு ஆரம்பத்திலேயே எடுக்கப்பட்ட முடிவு அல்ல அனைவரும் இணைந்து மேற்கொண்ட முதலாவது சந்திப்பில் ஆலோசித்து  எடுக்கப்பட்ட முடிவு. இது பற்றிப்பின்னர் விரிவாகக் கூறுகின்றேன். ஆனால் இங்கு குறிப்பால் உணர்ந்து கொள்ளப்படவேண்டிய விடயம். ஏற்கனவே அங்கு சில அமைப்புக்கள் செயற்பட்டாலும் அவற்றில் இணைந்து செயற்படுவதில் இளைஞர்களுக்கு ஏதோ தயக்கம் அல்லது பிரச்சனை இருந்து இருக்கிறது என்பதாகும். ஏனென்றால் நான் பள்ளிப்பருவத்தில் கண்ட மிகச்சிறந்த பேச்சாளர்கள், கலைஞர்கள் எல்லாம் அவர்களது திறைமைகளை வெளிப்படுத்தாமல் மறைவில் வைத்திருந்தமை எதையோ கூறாமல் கூறியது. 

2013ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் எனது இறுதிப்பரீட்சையின் பின்னர் குறித்த ஒரு பாடத்தை மீள எழுத நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட பொழுதிலே தனிமையில் சிந்திக்க நிறைய நேரம் கிடைத்தது. பரீட்சைக்குப் பின்னர் கிடைக்கப்போகும் ஓய்வு நேரத்தில் என்ன செய்யப்போகிறேன் என்று எத்தனையோ கனவுகள் கதவு தட்டும். அந்தப் பொழுதுகளில் திலீபனுடன் சேர்ந்து கவிதைப்புத்தகம் ஒன்றை வெளியிடும் கனவுடன் இளைஞர்கள் சேர்ந்து உருவாகும் ஒரு அமைப்புப் பற்றிய கனவும் சேர்ந்துகொண்டது. ஒரு அமைப்பு ஒன்று உருவாவதற்கு முதலாவது தேவை ஒத்த எண்ணம் கொண்ட பலர் ஒன்றிணையவேண்டும். இந்த எண்ணம் வந்தபோது எனது நண்பர்கள் திலீபன், துஷ்மன் போன்றோருடன் பேசியபோது இதை ஒத்ததாய் தமக்கும் ஆசை உள்ளதைக் கூறினார்கள். அதுபோலவே நிரோஜன் ஜெயபரன் இன்னும் சில நண்பர்களும் வழக்கம் போல நான் என்ன முயற்சி எடுத்தாலும் தமது ஆதரவு கட்டாயம் உள்ளதைக் கூறினார்கள்.  

ஆனால் ஐந்தாறு பேர் போதாது என்ற உணர்வும் அதைவிட வவுனியா முழுவதும் இருக்கும் தமிழார்வம் கொண்ட இளைஞர்களை இணைக்க ஒரு சிறந்த திட்டம் அவசியம் என்பதால் அது சிந்தனையில் மட்டுமே இருந்தது. அதேவேளை வவுனியாவில் ஏற்கனவே செயற்பட்ட அமைப்புக்களில் ஒன்றில் எனது ஆசான்கள் இருந்ததால் நான் உடனே அதிலே இணைந்து செயற்படக்கூடிய வாய்ப்பு இருப்பினும் ஏற்கனவே அந்த அமைப்பில் இணையாமல் தனித்து உள்ளவர்கள் எப்படியும் வர வாய்ப்பில்லை என்பதால் பொறுத்திருந்தேன்.

அந்த வேளைதான் உணர்வுகளால் ஒன்று பட்டவர்களை தேடி இணைப்பது எப்படி என்று கண் முன்னே புதிதாய் தோன்றிய அமைப்பொன்று ஒரு நிகழ்வில் செய்துகாட்டியது. இலங்கைத் தமிழ் விவாதிகள் கழகத்தின் சொற்சிலம்பம் அந்த நிகழ்வு. விவாதம் என்ற பொது ஆர்வாத்தால் ஒன்றிணைந்த கொழும்பிலுள்ள பிரபல பாடசாலைகளின் முன்னாள் விவாதிகள் அவர்களை ஒத்த ஆர்வமுள்ளவர்களையும் சமூகத்திலுள்ள தமிழார்வலர்களையும் இணைத்து அந்த விழாவில் மிகப்பெரும் கூட்டத்தை திரட்டியிருந்தார்கள். அதில் எனக்கும் சுழலும் சொற்போரில் பேச ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அந்த நிகழ்வு எனது கனவின் சாத்தியப்பாட்டைக் காட்டியது. 


இதன் பின்னர் இலங்கைத் தமிழ் விவாதிகள் கழகம் தனது பணிகளை இலங்கை முழுவதிலும் செய்வது பற்றிக்கூறியபோது அதன் தொடர்ச்சியாக வவுனியாவிலுள்ள எமது இளைஞர் அமைப்பை உருவாக்கினால் என்ன என்ற சிந்தனையும் எழுந்தது. ஆனால் பாடசாலையிலோ பல்கலைக் கழகங்களிலோ விவாதிகளாகச் செயற்பட்டவர்கள் அதற்குரிய ஆதாரத்துடன் வந்தால்தான் உறுப்பினர்களாக இணைத்துக் கொள்ளமுடியும் என்ற அவர்களது கொள்கை கொஞ்சம் நெருடலாக இருந்தது. நண்பன் துஷ்மனுக்கும் அது அறவே பிடிக்கவில்லை. அத்துடன் எமது கனவு தனியே விவாதம் பற்றிய மன்றம் ஒன்றாக இருக்கவில்லை அத்துடன் எந்த அனுபவமும் இல்லாதவர்களும் இணைந்து செயற்பட ஏதுவான ஒரு அமைப்பை உருவாக்கவேண்டும் என்று எண்ணி விவாதிகள் கழகத்தின் தொடர்ச்சியான ஒரு அமைப்பின் சிந்தனையை பிற்போட்டோம். 

இதற்கிடையில் எனது நண்பர்கள் சிலருக்கு இலங்கை விவாதிகள் கழகத்தின் செயற்பாடுகள் பற்றிக்கூறி அத்துடன் எமது பிரதேச விவாதிகளையும் இணைய கலைஞர்களையும் இணைப்பது பற்றிப்பேசியதுடன் அவர்களுக்குத் தெரிந்த ஏனைய ஆர்வலர்களின் தொடர்புகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சம் பெற ஆரம்பித்தேன். முதலில் எனக்கு நெருக்கமான மற்றும் நான் பாடசாலையில் கற்கும் காலங்களில் கலை முயற்சிகளில் ஈடுபட்டவர்கள், எனக்கு நேரடியாக அறிமுகமானவர்களை அழைத்துப் பேசினேன். அவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்களின் விபரங்களைத் திரட்டச் சொன்னேன். அந்தக் காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்தபோது நண்பன் அங்கு நண்பன் நிரோஜனுடன் ஒரே வீட்டில் தங்கியிருந்த ராஜேஸ்வரன் அண்ணா எனக்கு அறிமுகம் ஆனார். 

எமது பாடசாலையில் கல்வி கற்றுப் பின்னர் தனது சுய முயற்சியால் வளர்ந்து ஜனாதிபதி விருது பெற்ற மேடை அறிவிப்பாளராகிய அவரும் தன்னுடைய இலக்கியச் செயற்பாட்டுக்கு ஒரு தளத்தினை தேடிக்கொண்டிருந்தார். நாம் முன்னெடுக்கின்ற எந்த முயற்சியிலும் பங்கேற்பதாக வாக்களித்தார். இது நடந்து ஒரு வாரத்திற்குள்ளாக மொரட்டுவைப் பல்கலைக்கழகம் ஒழுங்கு செய்திருந்த அகில இலங்கை மட்டத்திலான விவாதப்போட்டியில் நடுவராகப் பங்கேற்கும் வாய்ப்பினை நண்பன் வர்ணன் ஏற்படுத்திக் கொடுத்து இருந்தார். இதில் நானும் நண்பன் துஷ்மனும் அத்துடன் இலங்கைத் தமிழ் விவாதிகள் கழகத்தைச் சேர்ந்த நண்பர்கள் பலரும் நடுவர்களாகப் பங்கேற்றோம். 

இதன் போதான அனுபவங்கள் வவுனியாவில் பாடசாலை மாணவர்களுக்கான கலை இலக்கியத்துரையிலான ஊக்குவிப்பு அவசியம் என்பதை எமக்கு உணர்த்தியது. அதை விட இதனை அடிக்கடி செயற்படுத்தவும் அருகிலிருந்து கண்காணிக்கவும் அங்கேயே ஒரு அமைப்புத் தேவை என்று புரிந்தது. அத்துடன் பிரதேசத்துக் பிரதேசம் கலைகளின் பண்பில் சில மாறுதல்கள் இருப்பதால் குறித்த பிரதேசத்தைச் சார்ந்தவர்கள் பயிற்சி கொடுக்கும்போது ஒரு புரிந்துணர்வும் கூடவே ஒரு உணர்வு ரீதியான பங்களிப்பும் இருக்கும் என்பதால் அங்கே இருப்பவர்களால் அது இயக்கப் படவேண்டும் என்றும் உணர்ந்தோம். 

இந்த உணர்வுகள் ஏற்பட்ட அதே இடத்திலேயே எமது பாடசாலை பழைய மாணவனும் விவாதியுமான நண்பன் கஜனைச் சந்தித்து விரைவில் நாம் ஏதாவது செய்யவேண்டும், அதற்காக ஒரு முறை சந்திக்கவேண்டும் என்ற விருப்பத்தைப் பதிவு செய்தேன். அவரும் தனது பங்களிப்பு கட்டாயம் இருக்கும் என்ற உறுதிப்பாட்டை ஆர்வத்துடன் வழங்கினார். குறித்த போட்டிக்கு எமது பாடசாலை மாணவர்களுக்கு விவாதப் பயிற்சியாளராக வந்திருந்த நண்பன் நிக்சலனைச் சந்தித்தார். எமது பாடசாலைமுன்னாள் விவாதிகளை மீள ஒருங்கிணைப்பதில் ஆர்வமாகவும் இருந்தார். அவரிடம் ஏனைய விவாதிகளின் தொடர்புகளைத் தேடச்சொல்லி அன்றே கூறினேன். 

இதன் பிறகு Facebook மூலமாக நண்பர் ஜெனனைத் தொடர்பு கொண்டேன். அவரும் எமது பாடசாலையின் முன்னாள் விவாதி. அவர் மாணவராக இருந்தபோதே அவர் எனக்கு அறிமுகம். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவர் ஒருமுறை கொழும்பு வரவும் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலை அவருடன் கலந்துரையாடவும் அவரை கம்பன் கழகத்துக்கு அழைத்துச் சென்று ஜெயராஜ் ஐயாவுடன் பேச வைக்கவும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அன்றைய தினம் ஜெயராஜ் ஐயா கூறிய உற்சாகப்படுத்தும் வார்த்தைகள் எமது தீர்மானத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது. 

எல்லோரும் அமர்ந்து பேச ஒரு வாய்ப்பினை உருவாக்க முற்பட்டோம்...

தொடரும்..

"தமிழால் வையகத்தலைமை கொள்வோம்"

எமது Facebook பக்கம் - https://www.facebook.com/groups/ThamizhMamanram/

வியாழன், 9 ஜனவரி, 2014

தமிழ் மாமன்றம் தோற்றமும் தொடர்ச்சியும்... - எனது அனுபவங்கள் 1


எம்மில் பலருக்கு ஆயுட்காலக் கனவுகளில் ஒன்றாக இருந்த தமிழ் மாமன்றம் தோற்றம் பெற்று இன்று சிறப்பாகச் செயற்பட்டவண்ணம் உள்ளது. தமிழ் மாமன்றம் எதற்காக உருவானது, எப்படி உருவாக்கப்பட்டது, என்ன செய்ய நினைக்கிறது, என்ன செய்துகொண்டு இருக்கிறது என்ற பல கேள்விகள் இன்றுவரை பல நண்பர்களிடம் இருந்து வந்த வண்ணமே இருப்பினும் சிலருக்கு மட்டுமே நேரில் பதிலளிக்க முடிந்தது. இருளைப்படைத்தல் கவிதை நூல் வெளியீட்டு விழா தமிழ் மாமன்றம் பற்றிய அழுத்தமான பதிவை வவுனியாச் சமூகத்தின் மனதில் ஏற்படுத்தியுள்ளதோடு. கம்பவாரிதி ஜெயராஜ் ஐயா, கலாநிதி ஸ்ரீ. பிரசாந்தன் அண்ணா உட்பட்ட கம்பன் கழகத்தினரிடமும் தென்மராட்சி இலக்கிய அணியினரிடமும் எம்மைப் பற்றிய நல்லெண்ணத்தையும் உருவாக்கியுள்ளது. இருப்பினும் இணையம்மூலம் எம்முடன் இணைந்து இருப்பவர்களுக்கும் புதியவர்களுக்கும் எம்மைப் பற்றிய ஒரு தெளிவுபடுத்தலை மேற்கொள்ள நீண்டநாளாய் நினைத்து இருந்தேன். நேரம் இன்றைக்கு என்னை எழுத வைக்கிறது. 
(இதன் முதல் பகுதி எனது தமிழ் மாமன்றத்தின் தோற்றத்துடன் தொடர்புபட்ட எனது அனுபவங்களைக் கூறுகிறது. இதன் மூலம் தமிழ் மாமன்றத்தை நான் மட்டுமே தோற்றுவித்ததாக தயவு செய்து பொருள் கொள்ளவேண்டாம். என்னைப் போன்ற ஒத்த சிந்தனையுடன் ஒரே காலப்பகுதியில் ஒன்று சேர்ந்த நண்பர்கள் அனைவரினதும் கூட்டு முயற்சியே இதற்குக் காரணம்.)


முற்றுமுழுதாக இளைஞர்களைக் கொண்ட சரியான சமுதாயக்கண்ணோட்டம் கொண்ட அமைப்பொன்றை நிறுவ வேண்டும் என்ற ஆசை பல்கலைக்கழகம் புகுந்த நாளில் இருந்தே எனக்கு இருந்தது. இதனுடைய சாத்தியப்பாடுகள் பற்றி எனது நண்பர்களுடன் பலமுறை பேசியிருக்கிறேன். சமுதாயத்தை மாற்ற வேண்டும் என்ற விளங்காத கனவு அந்த வயதில் ஏற்படுவது சாதாரணம்தான் என்றாலும் குறைந்தது அப்படி ஒரு அமைப்பு அதன் உறுப்பினர்களுக்கு சிறந்த ஒரு செயற்பாட்டுத்தளத்தையும் வழிகாட்டலையும் வழங்க முனைந்தால் அது அந்த இளைஞர்களை கட்டாயம் செப்பனிடும். நீண்டகால நோக்கில் அந்த செப்பனிடல் ஏதும் மாற்றங்களைக் கொண்டு வரலாம் என்பது அங்கு காணப்படும் சிறிய நப்பாசை. 

இந்த ஆசை இப்படியே இருக்க எனது ஆறு வருடப் பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையில் பல்கலைக்கழகத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் பல்வகை அனுபவங்கள் கிட்டின. மருத்துவ பீடத்தில் கிடைத்த அனுபவம் ஒருவகையில் முக்கியமானது. நேரடியாக சிங்கள நண்பர்களுடன் பழகுவதற்கும், கருத்துக்களைப் பரிமாறவும் முக்கியமாக நேரடியாக முரண்படவும் அது களம் தந்தது. அதே போலவே பல்கலைக்கழக மட்டத்தில் இந்து மாமன்றத்தின் உறுப்பினராகவும் பின்பு தலைவனாகவும் வேறுபட்ட பீடங்களைச் சேர்ந்த பல நண்பர்களுடன் பழக வாய்ப்புக்கிட்டியது. கொழும்புப் பல்கலைக்கழக இந்து மாமன்றத்தின் தலைவனாக ஒரு வருடம் செயற்பட்டது, ஒரு தலைவன் எப்படிச் செயற்படக்கூடாது என்ற அனுபவத்தை எனக்கு ஊட்டியது. 

சமகாலத்தில் கொழும்பில் செயற்படும் பல அமைப்புக்களுடன் பழக வாய்ப்புக்கிட்டியது. கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்க நூலக உறுப்புரிமை பெற்று அங்கு அடிக்கடி போய் வந்தமை தமிழ்ச் சங்கத்தின் நிகழ்ச்சிகளில் நான் பங்குபெற வாய்ப்பு ஏற்படுத்தித் தந்தது. அதே சமயத்தில் பல்கலைக்கழக நண்பர்கள்மூலமும் இணையம் மூலமும் சமூக விஞ்ஞான கற்கைகள் வட்டத்தின் நண்பர்கள் பலரது அறிமுகம் கிட்டியது. தொடர்ந்து 2011ம் ஆண்டு நடைபெற்ற உலக எழுத்தாளர் மாநாட்டில் பங்கேற்றமை மேலும் பல அறிமுகங்களையும் அனுபவங்களையும் ஊட்டியது. குறிப்பாக பேராசிரியர். கா. சிவத்தம்பி அவர்களது அறிமுகம் எழுத்தாளர் கனடா மூர்த்தி அண்ணா மூலம் கிட்டியது. அவரது அறிமுகம் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவரது வீடு செல்லவும் பல மணி நேரம் உரையாடவும் வாய்ப்பு உருவாக்கித் தந்தது. அவர் சுகவீனமுற்று மறையும் வரை உரையாடல்களும் தொடர்ந்தன. 

இப்படிக் காற்றில் அலையும் இறகாக அலைந்து கொண்டிருந்த என்னை ஓரிடத்தில் கட்டிப்போட்டது கம்பன் கழகத்துடனான உறவு. 2008ம் ஆண்டு கம்பன் விழாவினை எமது பீட அண்ணன்மார் வாகீஸ்வரன், ராகவன் ஆகியோருடன் சென்று கடைசி வரிசையில் அமர்ந்து ரசித்துவிட்டு வந்தேன். பின்பொருநாள் வெள்ளவத்தை வீதியில் ஜெயராஜ் ஐயா நடந்து போவதைக் கண்டு அவருடன் பேச விரும்பி அருகில் சென்று தயக்கத்திலே திரும்பிவிட்டேன்.அதற்கு நீண்டநாட்களுக்குப் பிறகு ஜெயராஜ் ஐயா அவர்களின் திருக்குறள் தொடர் சொற்பொழிவு ஒன்றினை தமிழ்ச் சங்கத்திலே கேட்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அந்தத் தமிழினால் ஈர்க்கப்பட்டு நண்பன் தனேசன் உதவியுடன் ஜெயராஜ் ஐயாவை நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றேன் சில நிமிட உரையாடலின் பின் அவரின் திருக்குறள் வகுப்பில் மாணவனாக இணைந்துகொண்டேன். 

மருத்துவபீட கல்விச்சுமையால் திருக்குறள் வகுப்பை அப்போதைக்கு இடை நிறுத்தினாலும் 2011 கம்பன் விழாவிலே என்னை மீறிய ஒரு சக்தி அல்லது ஒரு உணர்வு கம்பன் கழகத்தில் ஒருவனாக கட்டிப்போட்டது. ஒரு விழா எப்படி நடத்தப்படவேண்டும் என்பதை அருகிருந்தே பார்க்கவும் விழாவை ரசிக்கவும் கம்பன் கழகக் குடும்பத்தில் ஒருவனாகப் பழகவும் வாய்ப்புக்கிடைத்தது. கூடவே தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் கலந்து கொள்ளும் வழக்கறிஞர் ராமலிங்கம் ஐயா அவர்களின் அன்பும் கிட்டியது. இலக்கியம் மட்டும் என்று இல்லாமல் தலைத்துவம், ஒழுங்கமைப்பு, பொறுமை என்று எத்தனையோ மனிதப்பண்புகளை எனக்குப் போதித்து கம்பன் கழகம் எனக்குள்ளே ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி வைத்தது. 

இந்த வரம் எனக்கு மட்டும் இன்றி என்னைப்போலவே ஒவ்வொரு முறையும் அன்புடனும் ஆர்வத்துடனும் வந்து இணைந்துகொள்ளும் அனைவருக்கும் தடையின்றிக்கிடைத்தவண்ணமே இருந்தது. இலங்கையில் இன்றைக்குப் புகழ் பெற்றவர்களாக விளங்கும் எத்தனையோ எழுத்தாளர்கள், பேச்சாளர்கள், கவிஞர்கள் கம்பன் கழகத்தினால் செதுக்கப்பட்டவர்கள். அது மட்டுமின்றி ஆசிரியர்கள், வைத்தியர்கள், பொறியியலாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், ஊடகவியலார்கள் முதல் அலுவலக சிப்பந்திகள் வரை அனைத்துவிதமான தொழிற்றுறையில் இருப்பவர்களும். ஜெயராஜ் ஐயாவிடமும் திருக்குறளுடன் சேர்த்து வாழ்வியலையும் கற்றுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தையும் பாதிக்கக்கூடிய சிறந்த மாற்றம் ஒன்று வித்திடப்பட்டுக்கொண்டு இருப்பதை கண்டு உணர்ந்த பின் எனக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

ஒவ்வொரு வருடமும் கம்பன் கழகத்தினால் எத்தனை பேர் உருவாகிறார்கள். இது ஏன் இலங்கையின் மற்றைய கலை இலக்கிய அமைப்புக்களால் முடிவதில்லை. அல்லது ஏனையோருக்கு மற்ற ஒருவரை வளர்த்தெடுக்கும் சமுதாயப்பொறுப்பு ஏன் ஏற்படுவதில்லை. எனக்கு கொழும்பு தற்காலிக இடம்தான் எனவே வவுனியாவிலே அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களுக்கு கலை இலக்கியத்துறையிலே செயற்பாட்டுக்களம் அமைத்துகொடுக்க, கம்பன் காலத்தைப் போல திறந்த மனதுடன் செயற்படும் ஒரு அமைப்பு தேவை என்ற உணர்வு மேலிட்டது. 2013 இலே யாழ்ப்பாணக் கம்பன் விழாவின் வெற்றி கண்டு அடுத்தமுறை வவுனியாவில் ஒரே கம்பன் விழா நடத்துங்களேன் என்று ஜெயராஜ் ஐயாவிடம் கேட்டபோது. சுய நலம் இன்றி தமிழ் என்ற உணர்வுடன் உழைக்கக்கூடிய இளைஞர்கள் பத்துப்பேரைச் சேர்த்துவிட்டு என்னிடம் சொல் என்றார். வவுனியாவிலே இளைஞர்களுக்கான ஒரு இடம் தேவை என்று உறுதிபட என் மனதில் முடிவெடுத்துக்கொண்டேன். ..

தொடரும்...

"தமிழால் வையகத்தலைமை கொள்வோம்"

தமிழ் மாமன்றத்தின் Facebook பக்கம் - https://www.facebook.com/groups/ThamizhMamanram/

புதன், 8 ஜனவரி, 2014

தும்பி பிடித்தல்....


சின்ன வயதில் தும்பி பிடித்து இருக்கிறீர்களா...
ஆம் என்றால் நீங்களும் ஏதோ சாதனை செய்ததாக பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம்.
தும்பிகள் உருவத்தில் சிறியவை, மிகவும் சிறிய செட்டை உடையவை... அதனால் அதனைப் பிடிப்பது என்பது வண்ணாத்துப்பூச்சி ஒன்றைப்பிடிப்பதிலும் மிகவும் கடினமானது...
அதன் வேகமான பறத்தல் அத்தனை சிறுவர்களுக்கும் சவாலானது...
பிடிக்கமுதலே பிய்ந்து வரும் அதன் செட்டைகளை எப்போதாவது கையில் பிடித்து உணர்ந்தால் மறுபடி அதனைப்பிடிக்க மனம்வராது எந்தச் சிறுவனுக்கும்...
எஞ்சியிருக்கும் வழிகள் இரண்டேதான்...
ஒன்று மெல்லப்பின்புறமாகச் சென்று தும்பியின் வாலிலே பற்றுவது..
அடுத்தது குவித்த கைகளுக்குள் மெல்லச் சிறைபிடிப்பது...
இதில் பொதுவாக பையன்கள் முதலாவது வழியில் கில்லாடிகள்...
இரண்டாவது பெண்கள் வழி...
ஆனாலும் பிடித்த தும்பியை சிறைப்பிடித்துவைக்க மனம் உடன்படாது..
அதற்கு சுதந்திரம் கொடுத்து அதன் பின் நட்புக்கொண்டு உறவாடவே மனம் ஏங்கும்...

தும்பி துரத்தும் சிறுவன் போலவே என் மனமும் ஏதாவது எழுதவேண்டும் என்று ஓடித்திரிகிறது...
அழகான தும்பிகளைக்காணும்போது குதித்துக்கொண்டாடுகிறது..
கையை உதறிக்கைப்பற்ற எண்ணும்போது காணாமலே போகும் தும்பிகள், கடும் வேலைகளுக்கு மத்தியில் வந்து தலை காட்டும்..
இருந்தாலும் கொஞ்சம் தனியாக நேரம் ஒதுக்கிக்கொண்டு தும்பிகளை துரத்த முயல்கிறேன்...
முடிந்தவரை இறக்கைகள் பிரியாத அழகான தும்பிகளை அவ்வப்போது கைகளுக்குள் போத்திவந்து தரமுயல்கிறேன்...
அல்லது தும்பிகளின் வாலைப்பிடித்துக்கொண்டு நான் அலைந்த அனுபவங்களையாவது எழுதமுயல்கிறேன்... மீண்டும் மீண்டும்...


மதுரகன்

திங்கள், 17 டிசம்பர், 2012

மனசுக்குள் பொன்வசந்தம்

நீதானே என் பொன்வசந்தம் நீண்ட ஒரு எதிர்பார்ப்புக்கும் பலரின் சிபாரிசுக்கும் பின்னர் பாமன்கடை ஈரோஸ் திரையரங்கில் பார்த்தேன். ஒரு வரியில் சொல்வதென்றால் ஒட்டுமொத்த திரைப்படம் என்னை ஈர்க்கவில்லை. அதற்காக படம் மோசம் என்றும் நான் சொல்லவரவில்லை. ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத குறை படத்தில். 

கல்லூரியில் ஆரம்பிக்கும் கதை திடீரென குழந்தைப் பருவத்திற்கு தாவுகிறது. இரு குழந்தைகளிடையான நெருக்கமான நட்பு வளர்வதும் முறிவதும் அழகான காட்சிப்படுத்தலுடன் இளையராஜாவின் குரலில் இனிமையான பாடலில் காட்டப்பட மீண்டும் குழந்தையாகப் பிறக்க மனம் ஏங்குகின்றது. கெளதம் மேனனின் மகன் சிறு வயது ஜீவாவாக அறிமுகமாகிறார்.

அப்படியே விடலைப்பருவத்துக்கு காட்சி நகர பாடசாலை மாணவியாகவே மாறிவலம் வரும் சமந்தாவைக் கண்டு மனம் பிரமிக்கிறது. என்னுடைய வயது ஆறு ஏழு வருடங்கள் குறைந்துபோக உயர்தர வகுப்பில் படிக்கும்போது இயல்பாக எமக்குள் தோன்றும் மனக்கிலேசங்களும் கற்பனை உலகங்களும் கண் முன் மீண்டும் தோன்றுகிறது. அந்த வயதுகளில் கண்ணாடி முன் மணிக்கணக்கில் செலவிடும் பெண்களின் நேரமும் அறிந்தும் அறியாமலும் ஒருவரை ஒருவர் கடந்து செல்ல கண் சிமிட்டுவதும் புன்னகைப்பதும் கவிதைகளாக கடந்து செல்ல... மீண்டும் ஒரு பிரிவு விட்டுக்கொடுப்பின்மை/ ஈகோ காரணமாக நேர.. இன்று மீண்டும் கல்லூரியில் இருவரும்.. 
விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர இருவரும் நாட்கள் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.. சாய்ந்து சாய்ந்து பாடல் இடையில் அற்புதமாக வந்து போகிறது.. ஆனால் இங்கிருந்து கதைப்போக்கு கொஞ்சம் மந்தமடைகிறது. திடீரென காண்பிக்கப்படும் ஜீவாவின் குடும்பச்சிக்கல்களும் எதிர்பார்ப்புக்களும் கதையை மற்றொரு பிரிவுக்கு நகர்த்தசுனாமி நிவாரணக் கிராமமொன்றில் கற்பிக்கும் சமந்தாவை நோக்கி கதை மீள நகர்கிறது.. இந்த நேரத்தில் காற்றைக்கொஞ்சம் பாடலும் என்னோடு வா வா பாடலும் அற்புதமாக காட்சியமைக்கப்பட்டு இருந்தாலும் கூடவே வரும் சற்று முன்பு மற்றும் பெண்கள் என்றால் பாடல்கள் தொடர்ந்து வருவதால் சலிப்பு ஏற்படுத்துகின்றன. 
கதை இதற்குப்பின் நகரும் போது சந்தானம்சமந்தா போன்றோர் கொஞ்சம் ஆறுதல் அளிக்கின்றனர்.. நிறைவில் காதலனுடைய திருமண வரவேற்பில் ஒரு காதலியின் உணர்வுகளை கெளதம் அற்புதமாக காட்டுகிறார்.. 
கெளதம் காதலித்து இருக்கிறாரா.. நிச்சயம் காதலித்து இருக்கவேண்டும்.. தோற்று அல்லது தோல்வியில் விளிம்புக்கு சென்று இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் இது சாத்தியமில்லை.. இந்த உணர்வுகள் கவிதைகள் சாத்தியமில்லை..

ஆனால் படத்திற்கு பலவீனம் முக்கியனாக கெளதம் தான்... ஒரு கவிஞன் உணர்வுகளுக்குள் முழுமையாக சிக்கிக் கொல்லும் போது அழகான கவிதை பிறக்காது... உணர்வுச்சிக்கல்தான் வெளிப்படும்... அதில் முழுமை இருக்காது அது போலத்தான் ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் தனது படைப்பை வெளியில் இருந்து கொஞ்சம் அவதானிக்கவேண்டும்.. எனக்கென்னவோ கெளதம் தவிர்க்க முடியாத சில உணர்வுகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டதாகத்தான் தெரிகிறது.. 
இந்தப்படத்தைப் பாராட்டுபவர்களும் பலர் அப்படித்தான் சில சில உணர்வுகளுக்குள் மனதை பறிகொடுத்தவர்களாகவே நான் காண்கிறேன்.. கதாபாத்திரங்களை சிருடிப்பதில் அதிகம் கவனமெடுத்த கெளதம் அவற்றின் நிலைப்பாட்டில் சின்னச் சின்ன தவறுகள் விடுக்கிறார்..

காட்சியமைப்பில் அதிகம் கவனமெடுத்து இருக்கும் கெளதம் அவற்றுக்கான திரைக்கதையில் பல இடங்களில் நேர்த்தியை தவறவிட்டு இருக்கிறார்.
அற்புதமான பாடல்களைக் கொடுப்பதில் சிரத்தை எடுத்த கெளதம் அவற்றை பயன்படுத்திய இடங்கள் பொருத்தமாக இல்லை... பின்னணி இசை படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம்.. எதைக்குறை சொல்வது என்று புரியவில்லை... சில இடங்களில் நீண்ட மௌனங்களும் திடீரென முளைக்கும் பெருத்த சப்தங்களும் படத்தை சோர்வடையவைக்கின்றன..

ஆனாலும் ஒரு தலைமுறைக்கு நித்யாவையும் வருணையும் நினைவில் நிறுத்த அவர் பட்ட பிரயத்தனங்களை பாராட்டாமல் இருக்க இயலாது. மிக இயல்பாக தன்னை நிலை நிறுத்தும் ஜீவா நடிப்பில் வியக்கவைக்கிறார். சமந்தா அழகாக இருக்கிறார் கண்களை அகல விடாமல் தன்னில் நிலைக்க வைக்கிறார்.. அவரின் நடிப்பில் பல இடங்களில் நாடகத்தன்மை தெரிந்தாலும் அந்த அண்ட் வயதுகளில் பெண்களில் பலரிடம் நாடகப்பாங்கான பேச்சும் இயல்பும் வருவதும் சாதாரணம்தானே.. சந்தானம் வரும் இடங்கள் அனைத்திற்கும் கைதட்டல்கள்..

இந்தக் கதைக்களம் எமக்குப் புதியதல்ல பாலசந்தர்பாரதிராஜாபாலுமகேந்திரா என நான் ரசித்த அனைத்து இயக்குனர்களும் தொட்ட களம்தான். கதைக்கருவும் புதிதல்ல  அண்மையில் வந்த காதலில் சொதப்புவது எப்படி திரைப்படம் கூட கிட்டத்தட்ட இதே விடயங்களில் பலவற்றை தொட்டு இருந்தது. ஆனாலும் கேட்ட கண்டகதைகளை புதிதாக தரும் கெளதம் மேனன்  Special Ingredient இந்தப் படத்தில் இல்லை.

தன் முதலாவது படத்திலேயே மின்னலாக புருவங்களை உயர்த்தவைத்தவர். அது ஒன்று போதும் அவரின் தகுதியை எடுத்துக்காட்ட.. அது இந்தப் படத்தில் இல்லை... அதிகம் அதிகம் எதிர்பார்ப்பதில் இது என்னைத் திருப்தி செய்வதில்லையோ என்ற ஒரு குழப்பம் இருந்தாலும்... என்னை ஈர்க்கிற திரைப்படங்கள் இன்னும் இருந்துகொண்டு இருப்பதால் என் ரசனையில் பழுதில்லை என்று நம்புகிறேன்.. ஓய்ந்து கிடந்த என்னுடைய சாளரங்களில் மீண்டும் தூறல் தெறிக்க வைத்ததில் நீதானே என் பொன்வசந்தத்திற்கு பெரும் பங்குண்டு...
மதுரகன்.


ஞாயிறு, 4 செப்டம்பர், 2011

எனது வாசிப்புலகம் 3 - பாடசாலைக்காலம் (மரபிலக்கியங்கள்)

இரண்டு பாகங்கள் எழுதி ஒரு வாரத்திற்குப் பின்னர் மூன்றாவது பாகத்தை எழுதுகிறேன். இடை நடுவில் பார்த்த மங்காத்தா படத்தின் விமர்சனத்தை எழுதவேண்டும் என்ற ஆர்வம் பிறந்தாலும் அதை இன்னும் ஒரு வாரம் தாமதித்து எழுதலாம் என நினைக்கிறேன். இது வரை என்னுடைய பதினைந்து வயதின் நடுப்பகுதி வரை அதாவது 2002 இன் நடுப்பகுதி வரையான அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டேன். ஆனால் அந்த 2002 இன் நடுப்பகுதி வாழ்வில் எனக்கு ஒரு திருப்பு முனையாக அமைந்தது. 

அது வரை கல்வி சாரா செயற்பாடுகள் என்றால் ஒதுங்கி நிற்கும் நான் ஏதோ ஒரு ஆரவத்திலும் நண்பர்கள் கொடுத்த உசாரிலும் நான் ஜனுதர்சன், ரமேஷ் என மூன்று பேர் பாடசாலை விவாத அணியின் தெரிவில் கலந்துகொண்டோம். அதற்கு முன் ஒரு நிகழ்வில் பேச முயன்றதாக நினைவு ஆனால் பாடசாலை அளவில் கலந்து கொண்டது அதுதான் முதல்முறை. அந்த தெரிவு நிகழ்வும் அதனை நடாத்திய அப்போதைய எங்கள் பகுதித்தலைவர் கலாநிதி. தமிழ்மணி. அகளங்கன் அவர்களும்தான் என்னை ஒரு சரியான பாதை நோக்கி நெறிப்படுத்தியது.

அதற்கு முன் ஒரு மேடை கூட ஏறிப்பழக்கமில்லாத என்னை நூற்றுக்கணக்கான மேடைகள் ஏற வைத்ததும் அவரது வழிகாட்டல்தான். அவரைப் பற்றி பெரிதாக அறிமுகம் தேவை இல்லை முப்பதுக்கு மேற்பட்ட புத்தகங்கள் எழுதிய அவர் சமீபத்தில் கலாநிதிப் பட்டம் வழங்கிக் கௌரவிக்கப்பட்டதும் அனைவரும் அறிந்து இருக்கலாம். 
கலாநிதி அகளங்கன்
அந்தத் தெரிவுப்போட்டியில் ஒரு முன்னனுபவமோ பெரிதான விடயஅறிவோ இல்லாத என்னை அவர் கூறிய வார்த்தைகள் உற்சாகப்படுத்தியது. "உன்னுடைய ஆர்வத்தாலதான் உன்னை எடுத்து இருக்கிறேன், இந்த வருசம் நீ பேசவேண்டாம் ஆனா எங்களோட பயிற்சிக்கு வா பேசிப்பழகு அடுத்தவருசம் நல்ல அணி ஒண்டு உனக்கு அமையும்" அவர் கூறியது மட்டுமன்றி ஒரு மூன்று மாத காலம் கிட்டதட்ட வார நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் குறித்தளவு நேரம் எங்களுடன் செலவிட்டு ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு தலைப்பில் பேசியபின்னர் எங்கள் குறை நிறைகளைக் கூறி பின்னர் அந்தத்தலைப்பில் அவரது கருத்துக்கள் கடல் போல விரியும். அது வரை கேட்டுக்கொண்டிருந்த நான் அவர் கூறும் கருத்துக்களை ஒரு நாட்குறிப்பில் பதிவு செய்து கொள்வேன், கருத்துக்கள், செய்யுள்கள், விளக்கங்கள் என.

என்னிடம் தற்போது இருக்கிற விடயஅறிவில் நூலகங்களிடம் இருந்து பெற்றுக்கொண்டதை விட அதிகம் சொல்லிக்கொடுத்தது இருவர். ஒருவர் தமிழ்மணி அகளங்கன் ஆசிரியர், அடுத்தவர் திரு. கதிர்காமசேகரன் ஆசிரியர். கதிர் சேர் என மாணவர்கள் பலராலும் அழைக்கபட்ட அவர் பெரும்பாலான மாணவர்களின் அபிமானம் பெற்ற ஒரு ஆசிரியர். வகுப்பறைக் கற்பித்தலிலும், மேடைப்பேச்சிலும் தனக்கான தனிப்பாணி கொண்ட அவருக்கு ஆசிரியர், மாணவர்களிலேயே பல ரசிகர்கள் இருந்தனர். இருவரும் இணைந்து கொண்டு சில விடயங்கள் கதைப்பதை நேரம் போவது தெரியாமல் கேட்டுக்கொண்டுஇருந்தே நாங்கள் அறிந்த விடயங்கள் ஏராளம்.

தொடர்ந்து கதிர்காமசேகரன் ஆசிரியர் வீட்டிலும் மாலை நேரங்களில் பயிற்சிகள் தொடர்ந்தது. நேரம் தெரியாது அவர் கூறும் விடயங்களைக் கேட்ட படியே நாட்கள் ஓடியிருக்கின்றன. அங்குதான் பல நண்பர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. சிறு வயதில் நான் பேசப் பழக ஆரம்பிக்கும் முன்னரே என்னைக்கவர்ந்த எமது பாடசாலை மாணவர்கள் இருவர் ஒருவர் கார்த்திகேயன் அண்ணா, அவரைப் பார்த்தது மட்டும்தான் மற்றவர் கோகுலதாசன் அண்ணா,. கோகுலதாசன் அண்ணாவின் அறிமுகம் கிடைத்ததும் அடுத்த வருடத்தில் அவரின் தலைமையிலான விவாத அணியில் நான் ஜனுதர்சன், ரமேஸ் ஆகியோர் இடம்பிடித்ததும் என எங்களின் வாழ்க்கைத் தடங்களில் பலவற்றைத் தொட்டுச்செல்வது கதிர் சேர் வீட்டு முற்றமும் அவரின் வரவேற்பரையும்தான். கதிர் சேர் தான் பங்கேற்ற பட்டி மன்றங்கள், கம்பன் கழக நிகழ்வுகள் என பலவற்றின் வீடியோக்களைப் போட்டுக்காட்டிக் கதைப்பார். அதை விட கம்பன் கழகம் பற்றிய அழிக்கமுடியாத எண்ணக்கருவை விதைத்ததும் அவர்தான். 

எனது வாசிப்புலகத்தில் இவர்களைப் பற்றி கூறுவதற்குக்காரணம் இவர்கள் இருவரிடமும் கற்றது எந்த நூல் நிலையத்திலும் வாசித்ததை விட அதிகம் அடுத்தது எனது வாசிப்புப்பழக்கத்தையும் மெருகேற்றியவர்கள் இவர்கள். இந்த பேச்சு, பட்டிமன்ற அறிமுகத்தாலும் இவர்கள் மூலம் கிடைத்த இலக்கியப் பரிச்சயத்தாலும் எனது வாசிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அகலமானது ஆரம்பத்தில் பாரதியார் கவிதை, பாரதிதாசன் கண்ணதாசன் என தொட்டுத் தொட்டு சிலப்பதிகாரம், சீவக சிந்தாமணி என மரபிலக்கியங்களையும் தொட்டுக்கொண்டேன்.
பெரும்பாலான எல்லா மரபிலக்கியங்களின் கதையுருவில் அமைந்த பாதிப்புக்களையும் முதலில் வாசித்தேன் பின்னர் இலக்கியத் திறனாய்வுக் கட்டுரைகளை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். அகளங்கன் ஆசிரியரின் வாலி, பாரதப்போரில் மீறல்கள் போன்ற புத்தகங்கள் இலக்கியங்களின் இனிமையை உணர்த்துவதை இருந்தது. ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் வேறு பட்ட தலைப்பில் பட்டிமன்றம் அமைப்பதும் அதற்காக அது தொடர்பான நூல்களைத்தேடுவதும் புத்தகங்களுக்குள் என்னைப் புதைத்துவிட்டது. எங்களுடைய நோக்கம் எல்லாம், எல்லாவற்றிலும் கொஞ்சமாவது அறிந்திருத்தல் என்னும் நோக்கில் இயங்கியது (Something in Every thing).
அந்தத் தேடல் பிற்காலத்தில் பாடசாலையில் அவசரமாக ஒரு மாணவர் பேசவேண்டிய சந்தர்ப்பம் வரும் போதெல்லாம் அந்த வாய்ப்பை எனக்கே பெற்றுக்கொடுத்தது. 2001ம் ஆண்டில் தற்செயலாக கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தால் பேசச்சென்று நாத்தழு தழுத்து பேச முடியாமல் இறங்கிய எனக்கு பாடசாலை விட்டு விலகும் வரை போதும் அதே இடத்தில் போதும் என்னும் வரை வாய்ப்புக்கொடுத்தது. மாவட்ட, மாகாண, தேசிய அளவுகளில் எமது விவாத அணி பல வெற்றிகளைப் பெறுவதற்கு காரணமாக இருந்தது என்னைப் பொறுத்தவரையில் கலாநிதி. அகளங்கன் ஆசிரியர் மற்றும் கதிர் ஆசிரியர் ஆகியோரின் வழிகாட்டலும், எம்மைத்தொடர்ந்த வாசிப்புப் பழக்கமும்தான். உயர்தர வகுப்புக்கள் ஆரம்பித்ததும் எனது வாசிப்புப் பழக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் மாற்றமடைந்தது அதற்கு நண்பன் ஒருவனின் பாதிப்பும் காரணம்.

தொடரும்...

அன்புடன்,
மதுரகன்

சனி, 27 ஆகஸ்ட், 2011

எனது வாசிப்புலகம் 2 - பாடசாலைக்காலம் (சிறுகதை - நாவல்)

தேடலுக்குத் தீனி போட்ட வவுனியா பொது நூலகம்
எனது சிறு பிராயத்து அனுபவங்களை ஏற்கனவே பதிவு செய்து இருந்தேன். (பார்க்க : எனது வாசிப்புலகம் 1- சிறுபிராயத்து வாசிப்பு அனுபவங்கள்) அதனைத் தொடர்ந்ததாகவே இதுவும் இருக்கும். சிறுபிராயம் கழிந்து கொஞ்சம் துடிப்பு உடலிலும் மனதிலும் ஏறிக்கொண்டிருந்த பொழுதில் நானும் என் நண்பனும் (ஜனுதர்சன்) வவுனியா பொது நூலகத்தில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்து புத்தகங்களை இரவல் பெற்று வந்து வாசிப்பதென முடிவெடுத்தோம். 
ஒரு நாள் பாடசாலை முடிய இருவரும் சென்று விண்ணப்பப்படிவதைக் கேட்கும்பொது எங்களுக்கு பதின்மூன்று வயதாவதால் சிறுவர் பகுதியில் அனுமதிக்க முடியாது ஆகவே இரவல் வழங்கும் பகுதியில் உறுப்புரிமை பெறுமாறு அங்கிருந்த பொறுப்பாளர் கூறினார். அங்கு என்ன இருக்கும் என்று அறிந்திராவிட்டாலும் இருவரும் படிவத்தைப் பெற்றுச்சென்று அதில் கூறியிருந்த அனைவரிடமும் கையொப்பம் பெற்று ஓரிரு நாட்களுக்கும் நகரசபையில் கட்டுப்பணமும் செலுத்தி உறுப்புரிமை பெற்றுவிட்டோம். 

தமிழ்வாணன்
அதன் பின்பு இரவல் வழங்கும் பகுதிக்கு நுழைந்தபோதுதான் புரிந்தது ஒரு புத்தகக்கடலுக்குள் நுழைந்துவிட்டோம் என. ஆரம்பத்தில் எந்தப்புத்தகதை எடுப்பது என குழப்பம் நேரிட்டது. நண்பன் (வசீதன்) ஒருவனின் அறிவுறுத்தலில் தமிழ்வாணன் நாவல்களை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். பின்பு ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு நகைச்சுவைப் புத்தகம் ஒரு தமிழ்வாணன் புத்தகம் என வாசித்தேன். தமிழ்வாணன் எழுதி நூலாகத்தில் இடம்பிடித்திருந்த அவ்வளவு புத்தகங்களையும் முடிக்கும் மட்டும் இது தொடர்ந்தது. 
கூடவே வேறு சில நண்பர்களும் தமிழ்வாணனை வாசிப்பதை அறிந்து அவர்களுடன் சங்கர்லால், தமிழ்வாணன் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் பற்றியெல்லாம் விவாதிப்பதும் நடந்தது (குறிப்பாக அருணனுடன்). அப்படியே தமிழ்வாணன் முடிய ஜே.டி.ஆர், ராஜேஷ்குமார், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், எண்டமூரி விரேந்திரநாத் என இது தொடர்ந்தது. (பிற்காலத்தில் இந்தப் புத்தகங்களில் பல சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அந்த வயதுகளில் அது பிடித்து இருந்தது). 
ராஜேஸ்குமார்
ப. பிரபாகர்
நாட்செல்லச்செல்ல வாரம் இரு புத்தகங்கள் போதாது என்ற உணர்வு வந்தது. அக்கா பயன்படுத்தாமல் வைத்திருந்த அவரது அட்டைக்கும் நான் புத்தகம் எடுக்க ஆரம்பித்தேன். நூலகப் பொறுப்பாளர் அறிமுகம் ஆனவர் என்பதால் அவர் பொருட்படுத்துவது இல்லை. கிட்டத்தட்ட ஒன்பதாம் ஆண்டு முடியும் வரை இவ்வாறுதான் தொடர்ந்தது. நகைச்சுவைக் கதைகளில் பாக்கியம் ராமசாமி சென்னைத்தமிழில் எழுதிய அப்புசாமி தொடர்கதைகளைப் படித்ததாக நினைவு அதைவிடவும் பல நகைச்சுவைகள் படிப்பேன். 

எண்டமூரி
பாக்கியம் ராமசாமி
கல்கி
பத்தாம் ஆண்டின் ஆரம்பப்பகுதி அல்லது முதல் அரைப்பாகத்தில் மகாபாரதத்தை முழுமையாக வாசித்து முடித்து பொன்னியின் செல்வனையும் முடித்தேன். பொன்னியின் செல்வன் பலதடவைகள் வகுப்பில் பாடம் நடக்கும்போது மடியில் வைத்தெல்லாம் வாசித்து இருக்கிறேன். கூடவே இந்திரா சௌந்தர்ராஜனின் எழுத்துக்களின் அறிமுகம் மற்றும் மாயாஜால விடயங்களில் இருந்த ஆர்வம போன்றன அவரது கதைகளை வாசிக்கத்தூண்டியது. அவரது புத்தகங்கள் இருந்த தட்டையும் முடித்தேன். இதிலே விடுபட்ட ஓரிரு புத்தகங்களை கடையில் வாங்கியும் வாசித்தேன். அந்தக் காலங்களில் எமது தனியார் கல்வி நிலையத்தில் தமிழ் கற்பித்த கஜரூபன் ஆசிரியரது கற்பித்தலும் பல வாசிப்புகளில் என்னைத்தூண்டியது. அடிக்கடி பல புத்தகங்களை பரிசளித்தும் எங்கள் ஆர்வத்திற்கு வழிகோலினார். அதை விட கம்பன் கழகம் பற்றிய அறிமுகம் மற்றும் தகவல்களும் அவரின் மூலமே எங்களுக்கு முதன் முதலில் கிடைத்தன.

2002ம் ஆண்டின் இன் மத்திய பகுதியில் என் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத அறிமுகங்களும் திருப்பங்களும் ஏற்பட்டன....

தொடரும்...

அன்புடன்,
மதுரகன்

பி. கு - இதை வாசிக்கும் நெருங்கிய நண்பர்கள் நான் எதையும் தவற விட்டிருந்தால் கூறவும்
 

லேபிள்கள்

நான் பார்த்ததிலே...